Wymaganie w pytaniu obejmuje dwa cele jednocześnie: (1) identyfikację składników organicznych oraz (2) ich oznaczenie ilościowe. Spektroskopia NMR spełnia oba warunki, ponieważ widma NMR dostarczają bogatej informacji o budowie cząsteczki (np. rodzaje środowisk protonów/węgli, rozszczepienia, stałe sprzężeń), co wspiera identyfikację związków organicznych. Dodatkowo NMR może być techniką ilościową: pole pod sygnałem (integral) jest powiązane z liczbą jąder i ich ilością w próbce, a w praktyce stosuje się podejście ilościowe (qNMR) często ze standardem wewnętrznym.
Dlaczego pozostałe techniki są mniej trafne w takim sformułowaniu? Spektroskopia UV-Vis jest bardzo użyteczna do oznaczeń ilościowych (prawo Lamberta-Beera i kalibracja), ale identyfikacja składników mieszaniny bywa ograniczona: wiele związków ma podobne, szerokie pasma, a część związków organicznych nie ma silnych chromoforów w zakresie UV-Vis. Spektroskopia IR dobrze wskazuje obecność grup funkcyjnych (np. C=O, O–H), lecz zwykle nie daje jednoznacznej identyfikacji wszystkich składników mieszaniny i jest trudniejsza do precyzyjnej ilościowości bez starannej metodyki i kalibracji. Spektroskopia Ramanowska także opisuje drgania cząsteczek i bywa świetna jakościowo (uzupełnia IR), ale w typowym ujęciu egzaminacyjnym rzadziej jest wskazywana jako podstawowa metoda do jednoczesnej identyfikacji i rutynowego ilościowego oznaczania składników organicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się wymóg "identyfikacji" oraz "ilościowego określenia" związków organicznych, szukaj metody, która łączy informację strukturalną z możliwością oznaczania ilościowego. NMR jest często kojarzone z identyfikacją struktury, a pojęcie qNMR łączy je także z analizą ilościową.
