Przy sporządzaniu roztworu mianowanego (standardowego) kluczowe jest uzyskanie dokładnie określonej objętości końcowej. Do tego celu stosuje się kolbę miarową, ponieważ ma ona kreskę miarową i jest wzorcowana tak, aby po napełnieniu do kreski roztwór miał deklarowaną objętość (w praktyce z zależnością od temperatury wzorcowania szkła).
W treści podano objętość: 100 cm3. W chemii laboratoryjnej przyjmuje się równoważność jednostek: 1 cm3 = 1 mL, a 1 dm3 = 1 L. Stąd:
100 cm3 = 100 mL = 0,1 L = 0,1 dm3.
Dlatego poprawny wybór to kolba miarowa o pojemności 0,1 dm3 – dokładnie odpowiada wymaganemu wolumenowi 100 cm3, tylko zapisanym w innej jednostce.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "miarowej o pojemności 10 cm3" – to kolba o zbyt małej objętości. Nie pozwoli uzyskać roztworu o objętości końcowej 100 cm3 w jednym naczyniu miarowym. W tym zadaniu chodzi o dobór naczynia o docelowej pojemności.
- "stożkowej o pojemności 0,1 dm3" – choć liczbowo odpowiada 100 cm3, kolba stożkowa nie jest naczyniem do dokładnego wyznaczania objętości końcowej; służy głównie do mieszania, ogrzewania, prowadzenia reakcji lub miareczkowania (jako naczynie odbiorcze), a jej podziałki (jeśli są) mają charakter orientacyjny.
- "stożkowej o pojemności 100 cm3" – analogicznie: nawet przy zgodnej liczbie, typ naczynia jest niewłaściwy do sporządzania roztworów mianowanych, bo nie zapewnia wymaganej dokładności objętości końcowej.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o przygotowaniu roztworu o zadanej objętości szukaj zawsze kolby miarowej o pojemności równej objętości końcowej, a następnie sprawdź przeliczenie jednostek (cm3 ↔ dm3). To typowy "punkt kontrolny", na którym łatwo stracić punkt przez błąd jednostek.