Profil podłużny przedstawia zmiany wysokości terenu (rzędnych) wzdłuż wybranego odcinka, np. A–B. Aby wykres był czytelny, w profilu przyjmuje się poziom porównawczy (rzędną odniesienia), od której odkłada się w górę wartości wysokościowe terenu.
Podstawowa zasada doboru poziomu porównawczego jest praktyczna: powinien on znajdować się poniżej najniższej rzędnej występującej na odcinku, tak aby wszystkie odkładane wysokości na wykresie były dodatnie i aby nie "ucinać" wykresu przy dolnej krawędzi. Często wybiera się go także jako wartość wygodną do rysowania (np. pełne metry), by ułatwić skalowanie osi pionowej.
W tym zadaniu odczytuje się z mapy sytuacyjno-wysokościowej rzędne w punktach charakterystycznych na linii A–B (np. na przecięciach z warstwicami lub przy punktach wysokościowych), ustala minimalną rzędną na odcinku, a następnie dobiera poziom porównawczy nieco niższy od tej wartości. Odpowiedź "193,0 m" jest poprawna, ponieważ jest zgodna z regułą doboru odniesienia: stanowi poziom leżący poniżej najniższych wysokości terenu na analizowanym fragmencie i pozwala sporządzić profil bez wartości ujemnych.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe typowo z powodów praktycznych: mogą być zbyt wysokie (co prowadziłoby do ujemnych odcięć części terenu względem poziomu porównawczego) albo nie spełniają kryterium "poniżej minimum" odczytanego z mapy. W efekcie profil byłby mniej czytelny lub niezgodny z zasadą konstrukcji wykresu wysokościowego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal najniższą rzędną na odcinku, dopiero potem wybieraj poziom porównawczy. Nie utożsamiaj go z wysokością punktu A, punktu B ani z przypadkową wartością "ładnie wyglądającą" w odpowiedziach.
