Metoda profili poprzecznych polega na tym, że wzdłuż pewnej osi (najczęściej osi obiektu liniowego, np. drogi, kanału, wału) wyznacza się kolejne stanowiska, a w każdym z nich mierzy się wysokości punktów leżących na linii prostopadłej do tej osi. Wynikiem opracowania są zwykle kolejne przekroje (poprzeczne) pokazujące kształt terenu po obu stronach osi.
Dlatego szkic będący efektem profili poprzecznych rozpoznaje się po tym, że przedstawia serię przekrojów w różnych kilometrażach/stanowiskach, gdzie na każdym przekroju widać punkty po lewej i prawej stronie odniesione do osi oraz odpowiadające im rzędne wysokości.
Odpowiedź "profilów podłużnych" jest nieprawidłowa, ponieważ profil podłużny przedstawia teren wzdłuż osi (ciągły przebieg rzędnych w funkcji odległości), a nie zbiór wielu przekrojów prostopadłych do osi. W profilu podłużnym typowe są elementy takie jak linia terenu wzdłuż trasy, niweleta projektowana czy kilometraż na jednej osi odniesienia.
Odpowiedź "niwelacji siatkowej" nie pasuje, bo niwelacja siatkowa prowadzi do opracowania wysokości w węzłach regularnej siatki (np. kwadratów/prostokątów) i często do tworzenia modelu terenu lub warstwic. Jej szkic/opracowanie ma charakter planu z układem siatki punktów, a nie serii przekrojów poprzecznych.
Odpowiedź "niwelacji punktów rozproszonych" również jest błędna: tam punkty dobiera się nieregularnie (w charakterystycznych miejscach terenu), a opracowanie ma zwykle postać zestawienia punktów z rzędnymi oraz szkicu sytuacyjnego z rozmieszczeniem punktów. Nie jest to typowa forma przekrojów poprzecznych wykonywanych w kolejnych przekrojach prostopadłych do osi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku widzisz "pakiet" powtarzalnych przekrojów w różnych miejscach wzdłuż trasy, najczęściej chodzi o profile poprzeczne. Gdy widzisz jeden przebieg rzędnych wzdłuż osi – to profil podłużny. Gdy widzisz plan z wieloma punktami w siatce lub rozproszeniu – to odpowiednio niwelacja siatkowa albo punkty rozproszone.
