Adres IPv4 ma 32 bity długości. Oznacza to, że pojedynczy adres składa się z 32 pozycji binarnych (0/1), co w praktyce daje 4 bajty (bo 1 bajt = 8 bitów). Dlatego zapis dziesiętny z kropkami ma cztery części (tzw. oktety), np. 10.0.0.5 lub 192.168.1.1.
Dlaczego "32 bity" jest poprawne? W IPv4 pole adresu źródłowego i docelowego w nagłówku ma długość 32 bitów. To stała cecha protokołu (nie zależy od klasy adresu, maski ani tego, czy adres jest prywatny/publiczny).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "16 bitów" – to zbyt mało na adres IPv4; 16 bitów odpowiadałoby tylko 2 bajtom i nie pasuje do formatu czterech oktetów.
- "2 bajty" – 2 bajty to dokładnie 16 bitów, więc również nie opisuje IPv4. Taka długość nie zapewniałaby typowej przestrzeni adresowej IPv4.
- "10 bajtów" – 10 bajtów to 80 bitów, co nie jest standardem długości adresu IP. Może wynikać z błędnego skojarzenia z innymi identyfikatorami sieciowymi (np. dłuższymi adresami w innych technologiach), ale nie z IPv4.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę IPv4 = 32 bity = 4 bajty oraz IPv6 = 128 bitów. To często powtarzane fakty bazowe, od których zaczynają się zadania z adresacji i konfiguracji sieci.
