Aktywna bariera podczerwieni działa jak układ nadajnik–odbiornik: nadajnik emituje promieniowanie, a odbiornik wykrywa jego obecność. Gdy wiązka zostanie przerwana (np. przez intruza lub obiekt na linii), układ sygnalizuje naruszenie.
Kluczowe jest rozpoznanie, w jakim zakresie widma leży podczerwień. Światło widzialne to w przybliżeniu 400–700 nm. Podczerwień zaczyna się powyżej światła widzialnego, czyli dla długości fali większych niż ok. 700 nm. W praktyce urządzenia elektroniczne (bariery, piloty, czujniki optyczne) często pracują w tzw. bliskiej podczerwieni, gdzie długości fali nadal wyraża się w nanometrach (np. okolice 800–1000 nm).
Dlatego odpowiedź "900 nm" jest zgodna z ideą bariery podczerwieni: to długość fali większa od widzialnej czerwieni i należąca do zakresu IR, a jednocześnie typowa dla optoelektroniki (diody IR i detektory krzemowe mają użyteczne charakterystyki w tej okolicy).
Pozostałe propozycje są problematyczne, bo należą do innych części widma:
- "500 nm" i "600 nm" mieszczą się w świetle widzialnym (odpowiednio okolice zieleni/żółci i pomarańczu/czerwieni). Taka bariera byłaby barierą optyczną w świetle widzialnym, a nie podczerwieni.
- "300 nm" to zakres nadfioletu (UV). UV ma inne własności, inne źródła i inne wymagania bezpieczeństwa; nie jest typowym wyborem dla standardowych barier IR w instalacjach alarmowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach są wartości 300–600 nm oraz jedna w okolicach 900 nm, to najczęściej test dotyczy rozróżnienia: UV (setki nm, ale poniżej 400), widzialne (400–700) i IR (powyżej ~700).
