Analiza struktury aktywów i pasywów polega na interpretacji, jak zbudowany jest majątek jednostki (aktywa) oraz z jakich źródeł został sfinansowany (pasywa). Odpowiedź "aktywa trwałe zostały sfinansowane kapitałem własnym" jest poprawnym wnioskiem wtedy, gdy z zestawienia struktury bilansu wynika, że kapitał własny co najmniej pokrywa wartość aktywów trwałych. Taki układ jest uznawany za bardziej bezpieczny, ponieważ majątek długoterminowy powinien być finansowany stabilnym kapitałem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie stanowią poprawnego wniosku w tej formie? Stwierdzenia procentowe ("aktywa obrotowe stanowią 50% sumy aktywów" oraz "kapitał obcy stanowi 60% sumy bilansowej") wymagają konkretnych danych liczbowych i obliczenia udziałów w sumie bilansowej. Bez jednoznacznie podanych wartości nie da się ich uzasadnić samą ogólną wiedzą o bilansie. Takie odpowiedzi są typowe dla zadań, w których dołączona jest tabela lub bilans i trzeba policzyć strukturę procentową.
Z kolei twierdzenie "aktywa trwałe i aktywa obrotowe są sobie równe" również jest wnioskiem stricte liczbowym. Żeby było prawdziwe, wartości obu grup aktywów musiałyby być równe, co trzeba odczytać z danych lub wyliczyć. Sama analiza pojęciowa nie przesądza o równości tych pozycji.
W praktyce księgowej i finansowej wniosek o finansowaniu aktywów trwałych kapitałem własnym wykorzystuje się do oceny stabilności: im większe pokrycie majątku trwałego kapitałem własnym, tym mniejsze uzależnienie od finansowania obcego i zwykle mniejsze ryzyko refinansowania. Warto pamiętać, że takie wnioski zawsze wynikają z porównania odpowiednich części bilansu, a nie z intuicji o tym, "jak powinno być".
