W oznaczeniach ilościowych jonów metali (np. Cu2+) metodami spektrometrii atomowej standardowym etapem przygotowania pomiaru jest kalibracja. Polega ona na wykonaniu serii pomiarów dla roztworów wzorcowych o znanych stężeniach, a następnie na sporządzeniu zależności "sygnał aparatu – stężenie", czyli wzorcowej krzywej stężeniowej.
Dlaczego właśnie taka krzywa jest potrzebna? Spektrometr nie "podaje stężenia" bezpośrednio. Rejestruje sygnał (np. absorbancję lub intensywność emisji), który dopiero po odniesieniu do wzorców można przeliczyć na stężenie w próbce. Dla próbek rozcieńczonych szczególnie ważne jest dobranie wzorców obejmujących podobny zakres wartości, aby wynik powstawał w obszarze dobrej czułości i możliwie liniowej odpowiedzi aparatu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "adsorpcyjnej" – krzywe adsorpcyjne (np. izotermy) opisują zjawiska sorpcji na powierzchniach i służą do innych celów niż kalibracja w spektrometrii atomowej.
- "polarograficznej" – polarografia to technika elektroanalityczna oparta o pomiar prądu w funkcji potencjału, a nie technika spektrometryczna; jej "krzywe" dotyczą innego typu sygnału i innej aparatury.
- "amperometrycznej" – amperometria również należy do metod elektrochemicznych (zależność prądu od stężenia przy ustalonym potencjale), więc nazwa krzywej nie opisuje etapu kalibracji w spektrometrii atomowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy wyznaczania stężenia na podstawie sygnału aparatu, najczęściej szukasz pojęć kalibracja, roztwory wzorcowe i krzywa stężeniowa. Nazwy technik elektrochemicznych zwykle są wtedy dystraktorami.
