Do planowania leczenia ortodontycznego najbardziej przydatny jest model studyjny, ponieważ pełni funkcję diagnostyczną. Na takim modelu ocenia się m.in. kształt i szerokość łuków, relacje zgryzowe, stłoczenia, szparowatości, rotacje zębów oraz symetrię. Pozwala to porównać stan wyjściowy i zaplanować cele leczenia (np. sposób uzyskania miejsca w łuku, kierunek przesunięć zębów, kontrolę nagryzu/nadzgryzu).
Odpowiedź "model roboczy" nie jest najlepsza w kontekście planowania ortodontycznego, bo sam termin odnosi się zwykle do modelu wykorzystywanego do wykonawstwa (np. przygotowania aparatu, pracy laboratoryjnej, etapów technicznych). Może być potrzebny w procesie, ale nie jest podstawowym narzędziem do diagnostycznej analizy wady zgryzu.
Odpowiedź "model orientacyjny" sugeruje materiał pomocniczy do wstępnego rozeznania (np. poglądowe ustawienie, szybka ocena), który z założenia ma mniejszą wartość diagnostyczną niż kompletna dokumentacja potrzebna do precyzyjnego planu leczenia.
Odpowiedź "model demonstracyjny" dotyczy przede wszystkim komunikacji i edukacji: pokazania pacjentowi problemu lub wyjaśnienia planu terapii. Taki model może ułatwiać rozmowę, ale nie zastępuje modelu diagnostycznego w analizie i planowaniu.
W praktyce higienistka stomatologiczna powinna kojarzyć, że w ortodoncji kluczowe dla planu leczenia są dane diagnostyczne (modele, zdjęcia, badanie kliniczne), a więc wybór powinien wskazywać model przeznaczony do analizy, czyli studyjny.
