Przy niedowładzie lewostronnym lewa kończyna dolna i tułów po tej stronie zwykle słabiej stabilizują postawę. Z tego powodu podczas spaceru asekuracja powinna odbywać się po stronie osłabionej, czyli po lewej stronie podopiecznej. Taka pozycja pozwala opiekunowi szybciej zareagować na typowe trudności: "uciekanie" miednicy, zahaczanie stopą, nagłe osunięcie kolana czy utratę równowagi w bok.
Równie istotne jest ustawienie w osi chodu. Pozycja tuż za podopieczną (a nie przed nią) daje możliwość skutecznego podtrzymania i amortyzacji w razie potknięcia, bez blokowania drogi i bez prowokowania gwałtownego zatrzymania. Opiekun może też łatwiej kontrolować tempo oraz obserwować zmęczenie i pogorszenie koordynacji.
- Odpowiedź "po lewej stronie podopiecznej i tuż za nią." jest właściwa, bo łączy dwa warunki bezpieczeństwa: stronę niedowładu oraz pozycję umożliwiającą podtrzymanie.
- Opcja "po lewej stronie podopiecznej i tuż przed nią." jest niekorzystna, ponieważ ustawienie z przodu ogranicza możliwość asekuracji przy nagłym osunięciu i może wymuszać nienaturalne zatrzymanie lub skręt, zwiększając ryzyko upadku.
- Opcja "po prawej stronie podopiecznej i tuż za nią." lokuje opiekuna po stronie względnie sprawniejszej, przez co reakcja na "uciekanie" w lewo jest spóźniona, a podtrzymanie mniej efektywne.
- Opcja "po prawej stronie podopiecznej i tuż przed nią." łączy dwa niekorzystne elementy: złą stronę oraz pozycję utrudniającą natychmiastowe podparcie.
W praktyce opiekun powinien dodatkowo dostosować asekurację do stanu pacjenta (zmęczenie, zawroty głowy, zaburzenia czucia), używanego sprzętu pomocniczego oraz zaleceń rehabilitanta, dbając też o własną ergonomię i stabilną pozycję.
