KWALIFIKACJA SPO1 - WRZESIEŃ 2015

U osoby ze значzną nadwagą trudności w samoobsłudze wynikają często z ograniczeń wydolności, mniejszej siły mięśniowej, bólu przeciążeniowego oraz trudności w poruszaniu się i utrzymaniu równowagi. W planie pracy asystenta kluczowe jest więc ukierunkowanie działań na poprawę sprawności funkcjonalnej oraz samodzielności w czynnościach życia codziennego (ADL).

Odpowiedź "gimnastyka i trening czynności życia codziennego" jest trafna, bo łączy dwie komplementarne formy wsparcia:

• gimnastykę/aktywność ruchową – rozumianą jako bezpieczne ćwiczenia dostosowane do możliwości podopiecznej (np. wzmacnianie, poprawa zakresu ruchu, trening równowagi, tolerancji wysiłku),
• trening ADL – ćwiczenie konkretnych czynności samoobsługowych i ich etapów (np. wstawanie z łóżka, korzystanie z krzesła prysznicowego, ubieranie z użyciem pomocy, organizacja przestrzeni w zasięgu ręki).

Pozostałe propozycje są mniej właściwe w kontekście planu pracy asystenckiej:

• "hydroterapia i trening umiejętności praktycznych" – hydroterapia to zwykle forma oddziaływań specjalistycznych wymagająca warunków i kwalifikacji; poza tym nie wskazuje wprost celu funkcjonalnego związanego z samoobsługą.
• "fizykoterapia i trening umiejętności społecznych" – fizykoterapia obejmuje zabiegi z użyciem bodźców fizycznych (np. prądy, pole magnetyczne) i nie jest typowym narzędziem pracy asystenta; trening społeczny nie odpowiada bezpośrednio na problem samoobsługi wynikający z otyłości.
• "ćwiczenia bierne i trening czynności życia codziennego" – choć trening ADL jest trafny, ćwiczenia bierne (wykonywane bez aktywnego udziału) z reguły słabiej budują samodzielność i sprawczość niż aktywna gimnastyka dostosowana do możliwości osoby.

W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: gdy problem dotyczy samoobsługi, najczęściej szukamy odpowiedzi, która łączy aktywność z treningiem funkcjonalnym/ADL, a nie z zabiegami stricte medycznymi.