W opiece nad osobą z niepełnosprawnością ruchową asystent często wspiera podopiecznego w bezpiecznym przemieszczaniu się. Gdy pytanie dotyczy tego, jaki sprzęt należy zapewnić, chodzi o środki pomocnicze, które mechanicznie ułatwiają chodzenie, wstawanie lub transfer.
Sprzęt ortopedyczny to kategoria obejmująca m.in. laski, kule, balkoniki, chodziki, wózki inwalidzkie, ortezy czy inne zaopatrzenie wspierające układ ruchu. Jest on dobierany do ograniczeń funkcjonalnych i ma bezpośrednio poprawiać mobilność oraz bezpieczeństwo.
Pozostałe określenia są mylące, bo brzmią "medycznie", ale nie odpowiadają temu, o co pyta zadanie:
- "ortodontyczny" odnosi się do ortodoncji, czyli leczenia wad zgryzu i ustawienia zębów. Nie dotyczy poruszania się ani narządu ruchu.
- "fizykoterapeutyczny" opisuje zabiegi fizykoterapii (np. wykorzystujące bodźce fizyczne). To metoda usprawniania, a nie nazwa typu sprzętu do chodzenia.
- "kinezyterapeutyczny" wiąże się z kinezyterapią (ćwiczeniami ruchem). Również jest to forma terapii, a nie kategoria sprzętu zapewnianego do przemieszczania się.
W praktyce egzaminacyjnej warto zwracać uwagę na kategorię pojęcia w pytaniu: jeśli jest mowa o "sprzęcie", poprawna odpowiedź zwykle nazywa rodzaj wyrobu/zaopatrzenia, a nie procedurę terapeutyczną. Dodatkową podpowiedzią jest cel: "pomóc w poruszaniu się" wskazuje na rozwiązania ortopedyczne, a nie stomatologiczne czy zabiegowe.
