Zasada indywidualizacji w pracy asystenta oznacza, że pomoc nie jest "taka sama dla wszystkich", tylko jest dopasowana do konkretnej osoby. W treści pytania kluczowe są elementy: opracowanie indywidualnego planu, wspólne ustalanie celów, a następnie dobór metod i środków realizacji. To właśnie opis planowania wsparcia zorientowanego na osobę: bierze się pod uwagę możliwości, ograniczenia, preferencje, motywację oraz tempo uczenia się podopiecznego.
Odpowiedź "indywidualizacji" jest więc poprawna, bo wynika bezpośrednio z idei planu dopasowanego do jednostki. Asystent nie narzuca jednego scenariusza, lecz współpracuje z podopiecznym i dobiera sposoby działania adekwatne do jego funkcjonowania (np. inne formy instrukcji, inny poziom trudności, inne narzędzia organizacji dnia).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do ważnych zasad, ale nie opisują istoty przedstawionej sytuacji:
- "obiektywizmu" dotyczy bezstronnej oceny faktów i unikania ocen opartych na uprzedzeniach. W pytaniu jednak chodzi o dostosowanie działań, a nie o sposób oceniania.
- "neutralności" bywa rozumiana jako nieopowiadanie się po stronach konfliktu i nieprzenoszenie własnych poglądów na podopiecznego. To ważne w relacji pomocowej, ale nie jest sednem planowania celów, metod i środków.
- "poufności" oznacza ochronę informacji o podopiecznym. Jest zasadą etyczną, lecz pytanie nie dotyczy przetwarzania informacji, tylko konstrukcji planu wsparcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa "indywidualny plan", "cele", "metody", "środki" oraz "ustala z nim" – najczęściej sprawdzana jest umiejętność rozpoznania zasady dostosowania wsparcia do osoby, czyli indywidualizacji.
