Uniwersytet Trzeciego Wieku (UTW) to forma edukacji i aktywizacji społecznej osób starszych. Dla asystenta osoby niepełnosprawnej współpraca z UTW jest praktycznym narzędziem włączania podopiecznego w życie społeczne oraz wspierania jego dobrostanu psychicznego. Zajęcia UTW (wykłady, warsztaty, spotkania tematyczne) najczęściej rozwijają zainteresowania, kompetencje poznawcze i sprzyjają budowaniu sieci wsparcia.
Odpowiedź "umożliwienie im aktywności intelektualnej i społecznej" jest poprawna, ponieważ łączy dwa kluczowe cele UTW: uczenie się przez całe życie (stymulacja poznawcza) oraz uczestnictwo w grupie (integracja, przeciwdziałanie izolacji). W kontekście wsparcia osoby z niepełnosprawnością ten wymiar społeczny bywa równie ważny jak zajęcia merytoryczne, bo zmniejsza poczucie wykluczenia i wzmacnia motywację.
Odpowiedź "umożliwienie im zdobycia doświadczenia zawodowego" jest nietrafna, bo UTW nie jest zasadniczo instytucją przygotowania zawodowego ani rynkiem pracy; jego podstawowa funkcja to edukacja i aktywizacja seniorów.
Odpowiedź "podwyższenie ich sprawności fizycznej" może kojarzyć się z zajęciami ruchowymi (które czasem występują), ale jest to cel uboczny, a nie najważniejsze uzasadnienie współpracy z UTW. W pytaniu wskazano cel "przede wszystkim", więc wybieramy dominującą funkcję UTW.
Odpowiedź "podwyższenie ich statusu społecznego" również nie opisuje głównego sensu UTW. Udział w zajęciach może poprawiać samopoczucie i poczucie przynależności, ale celem nie jest formalne "podnoszenie statusu", tylko realna aktywność i integracja.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się UTW, najczęściej chodzi o edukację ustawiczną, integrację i aktywizację społeczną osób starszych.
