Miareczkowanie kompleksometryczne to metoda analizy ilościowej, w której oznaczany składnik (zwykle jon metalu) reaguje z odczynnikiem miareczkującym tworzącym z nim kompleks. W praktyce laboratoryjnej bardzo często rolę titranta pełni EDTA (związek kompleksujący wiele jonów metali w stechiometrii 1:1). Punkt końcowy wyznacza się wskaźnikiem metalochromowym lub inną techniką detekcji.
W badaniach chemicznych wody klasycznym zastosowaniem kompleksometrii jest oznaczanie twardości, ponieważ twardość wynika głównie z obecności jonów Ca2+ i Mg2+, czyli jonów metali, które tworzą kompleksy z EDTA. Właśnie ta zgodność: "jon metalu + ligand kompleksujący" sprawia, że metoda jest właściwa dla twardości.
Pozostałe propozycje są typowo kojarzone z innymi mechanizmami reakcji miareczkowania:
- Oznaczanie utlenialności dotyczy reakcji utleniania–redukcji (redoks), a nie kompleksowania jonów metali.
- Oznaczanie zawartości chlorków w klasycznym ujęciu wykonuje się miareczkowaniem strąceniowym (powstaje trudno rozpuszczalna sól), a nie poprzez tworzenie kompleksu.
- Oznaczanie kwasowości i zasadowości to miareczkowanie kwas–zasada (neutralizacja), w którym kluczowe jest pH i równowagi protolityczne, a nie wiązanie jonów metali przez ligand.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się parametry związane z jonami metali (np. twardość), a w pytaniu jest "kompleksometria", najczęściej chodzi o dobór metody opartej na tworzeniu kompleksów (np. EDTA). Gdy pojawiają się chlorki, myśl o strącaniu; gdy kwasowość/zasadowość – o neutralizacji; gdy utlenialność – o redoks.
