Po zakończeniu etapu analizowania dokumentacji medycznej, psychologiczno-pedagogicznej oraz informacji z wywiadów terapeuta zajęciowy powinien przejść do sformułowania diagnozy terapeutycznej. Analiza danych oznacza zebranie i uporządkowanie informacji; diagnoza jest natomiast ich profesjonalną interpretacją: określeniem problemów/ograniczeń, zasobów, potrzeb oraz czynników środowiskowych istotnych dla funkcjonowania podopiecznego i planowania oddziaływań.
Odpowiedź "sformułować diagnozę terapeutyczną" jest właściwa, bo diagnoza stanowi pomost między zbiorem danych a projektowaniem pracy terapeutycznej. Bez diagnozy kolejne elementy procesu (cele i plan) byłyby oparte na luźnych informacjach zamiast na uporządkowanych wnioskach.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najtrafniejsze jako krok bezpośrednio po analizie?
- "zawrzeć kontrakt z podopiecznym" – kontrakt (ustalenie zasad współpracy, ról, odpowiedzialności) jest ważny, ale zwykle wymaga wcześniejszego rozpoznania sytuacji i uzasadnienia proponowanych kierunków pracy. Zawarcie kontraktu bez diagnozy może prowadzić do ustaleń niedopasowanych do realnych potrzeb.
- "określić cele terapeutyczne" – cele powinny wynikać z diagnozy. Jeśli cele powstaną wcześniej, rośnie ryzyko, że będą zbyt ogólne, przypadkowe albo sprzeczne z możliwościami i ograniczeniami podopiecznego.
- "przygotować indywidualny plan terapii zajęciowej" – plan jest jeszcze bardziej szczegółowy (metody, formy, środki, harmonogram, kryteria oceny). Nie da się go rzetelnie opracować bez wcześniejszej diagnozy i zdefiniowanych celów.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj logikę procesu "dane → wnioski (diagnoza) → cele → plan → realizacja → ocena". Gdy w pytaniu mowa o analizie dokumentacji i wywiadu, najbliższym krokiem są wnioski diagnostyczne, a nie planowanie szczegółów pracy.
