Oznaczanie całkowitej zawartości białka z użyciem spektrofotometru najczęściej opiera się na metodach kolorymetrycznych, czyli takich, w których powstaje barwny produkt reakcji, a następnie mierzy się jego absorbancję (zwykle w zakresie światła widzialnego). W tym ujęciu klasyczną i powszechnie opisywaną procedurą jest metoda biuretowa.
W metodzie biuretowej zachodzi tworzenie barwnego kompleksu jonów miedzi(II) w środowisku alkalicznym z wiązaniami peptydowymi białek. Im więcej wiązań peptydowych w próbce (czyli im większe stężenie białka), tym większa intensywność zabarwienia roztworu i tym większa mierzona absorbancja. Wynik ilościowy uzyskuje się przez porównanie z roztworami wzorcowymi i wykonanie krzywej kalibracyjnej.
- Odpowiedź "wirówkową" jest niepoprawna, ponieważ wirowanie to technika rozdzielania składników mieszaniny (np. osadu i supernatantu), a nie specyficzna metoda ilościowego oznaczania białka oparta o reakcję barwną i pomiar absorbancji.
- Odpowiedź "ekstrakcyjną" jest niepoprawna, ponieważ ekstrakcja opisuje etap przygotowania próbki lub izolacji analitu, natomiast sama w sobie nie stanowi typowej metody spektrofotometrycznego oznaczania białka całkowitego.
- Odpowiedź "ksantoproteinową" wiąże się z reakcjami wykrywającymi określone grupy w białkach (zwłaszcza aminokwasy aromatyczne) i może mieć charakter jakościowy lub półilościowy; nie jest standardową nazwą metody oznaczania białka całkowitego w formie rutynowego testu spektrofotometrycznego tak jak metoda biuretowa.
W praktyce laboratoryjnej ważne jest rozróżnienie: technika przygotowania próbki (np. wirowanie, ekstrakcja) nie jest tym samym co metoda oznaczania (reakcja biuretowa + pomiar absorbancji). Na egzaminie warto kojarzyć nazwy metod z ich zasadą: biuret = kompleks miedzi z wiązaniami peptydowymi i fotometryczny odczyt intensywności barwy.
