Ergonomia korekcyjna koncentruje się na działaniach podejmowanych na już funkcjonujących stanowiskach pracy. W praktyce oznacza to korygowanie zastanych rozwiązań technicznych i organizacyjnych: układu narzędzi, wysokości blatów, sposobu sięgania, rozmieszczenia elementów sterowniczych, organizacji czynności, przerw i tempa pracy.
Dlatego poprawne jest ujęcie, w którym celem jest usunięcie zagrożeń oraz eliminacja (lub ograniczenie) czynników szkodliwych na istniejących stanowiskach, a jednocześnie zmniejszenie obciążenia pracownika (np. obciążenia układu mięśniowo-szkieletowego, zmęczenia) przy dążeniu do utrzymania wysokiej jakości i wydajności pracy. To typowe myślenie "naprawcze": najpierw identyfikacja problemu w realnym miejscu pracy, potem wdrożenie korekt.
Odpowiedzi odwołujące się do optymalizacji na etapie projektowania lub do ogólnego projektowania stanowisk/maszyn/urządzeń lepiej opisują ergonomię koncepcyjną (projektową), czyli taką, która działa zanim stanowisko powstanie lub zanim zostanie wdrożone. W ergonomii korekcyjnej punkt ciężkości jest przesunięty na modernizację, dostosowanie i usuwanie nieprawidłowości w warunkach już istniejących.
W przygotowaniu do egzaminu pomaga prosta reguła: korekcyjna = korygowanie tego, co już jest; koncepcyjna/projektowa = zapobieganie błędom przez dobre zaprojektowanie. Jeśli w treści odpowiedzi pojawia się "na etapie projektowania", to zwykle nie jest to ergonomia korekcyjna.
