W opisie treningu celem jest opanowanie umiejętności samodzielnego dotarcia z domu do placówki oraz ocena stopnia samodzielności poruszania się w otwartym środowisku w perspektywie roku. Taki cel dotyczy funkcjonowania "w społeczności" i wykonywania złożonych aktywności, które wykraczają poza samoobsługę w domu.
Dlatego właściwym narzędziem jest skala Lawtona, która ocenia tzw. czynności instrumentalne dnia codziennego (instrumentalne aktywności), czyli działania wymagające większej samodzielności, organizacji i radzenia sobie w środowisku. Tego typu skala lepiej nadaje się do monitorowania zmian w czasie (np. przed treningiem, w trakcie i po kilku miesiącach), bo opisuje obszary kluczowe dla samodzielnego życia poza domem.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych zakresów pomiaru:
- "Barthel" jest indeksem oceniającym przede wszystkim podstawowe czynności dnia codziennego (ADL), takie jak samoobsługa, przemieszczanie się w podstawowym ujęciu i zależność od pomocy w najprostszych czynnościach. To ważne narzędzie, ale zwykle nie jest najlepszym wyborem, gdy pytanie dotyczy samodzielnego funkcjonowania w środowisku otwartym i bardziej złożonych aktywności.
- "Katza" (skala ADL) także koncentruje się na podstawowych obszarach samoobsługi. Może wykazać, czy osoba radzi sobie z podstawowymi czynnościami, ale nie opisuje szczegółowo poziomu samodzielności w zadaniach typowo "społecznościowych".
- "Folsteina" (MMSE) jest narzędziem przesiewowym do oceny funkcji poznawczych. Może być przydatny pomocniczo, gdy podejrzewa się zaburzenia poznawcze wpływające na orientację i planowanie drogi, ale nie jest skalą oceniającą samodzielność poruszania się jako funkcjonowanie w codziennych aktywnościach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się cele typu "funkcjonowanie w społeczności", "załatwianie spraw", "radzenie sobie poza domem", zwykle szuka się narzędzia dla czynności instrumentalnych, a nie stricte ADL ani testu poznawczego.
