W uzupełnieniach protetycznych "stabilność" konstrukcji w dużej mierze oznacza odpowiednią sztywność, czyli małą skłonność do ugięcia pod obciążeniem żucia i podczas użytkowania. Kluczową właściwością materiału wpływającą na sztywność jest moduł sprężystości (moduł Younga) – im jest niższy, tym materiał w zakresie sprężystym łatwiej się odkształca.
Stopy tytanu mają istotnie niższy moduł sprężystości (około 110 GPa) niż typowe stopy kobaltowo‑chromowe (rzędu 200–240 GPa). W praktyce oznacza to, że przy tej samej geometrii element z tytanu będzie bardziej "sprężysty", a więc bardziej podatny na ugięcie. Z mechaniki materiałów wynika, że sztywność elementu zależy od iloczynu E × I, gdzie I to moment bezwładności przekroju (silnie rośnie wraz z grubością). Dlatego, aby uzyskać porównywalną sztywność do konstrukcji z Co‑Cr, projektuje się elementy z tytanu grubsze (w praktyce często podaje się zakres pogrubienia rzędu 30–50%).
Odpowiedź "wysoką gęstość" jest nieprawidłowa, ponieważ tytan ma akurat niższą gęstość niż Co‑Cr, a sama masa nie rozwiązuje problemu ugięć. Odpowiedź "niski współczynnik przewodnictwa cieplnego" dotyczy komfortu termicznego i transportu ciepła, a nie sztywności konstrukcji. Odpowiedź "dobra przepuszczalność dla promieni rentgenowskich" odnosi się do diagnostyki obrazowej, ale nie jest przyczyną konieczności zwiększania grubości w celu stabilizacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się ugięcie, sztywność, stabilność mechaniczna – szukaj odpowiedzi związanej z modułem sprężystości lub geometrią przekroju, a nie z gęstością czy parametrami cieplnymi.
