W systemach alarmowych wejście centrali (strefa/linia dozorowa) najczęściej pracuje jako pętla, w której centrala obserwuje stan obwodu: zamknięty (spoczynek) lub przerwany (naruszenie/alarm lub awaria – zależnie od konfiguracji).
Jeżeli czujka PIR ma styk alarmowy typu NC (normalnie zamknięty), to w stanie spoczynku obwód jest zamknięty. W chwili wykrycia ruchu czujka rozłącza styk, czyli powoduje przerwę w obwodzie dozorowym.
Gdy chcemy podłączyć dwie czujki NC do jednego wejścia centrali, połączenie szeregowe powoduje, że:
- oba styki muszą być zamknięte, aby pętla była zamknięta (stan spoczynku),
- rozwarcie dowolnego styku (naruszenie dowolnej czujki) przerywa pętlę i centrala widzi zdarzenie.
Dlatego odpowiedź "szeregowo" jest poprawna: zapewnia wykrycie naruszenia z każdej czujki podłączonej do wspólnego wejścia.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "równolegle" – w praktyce może maskować naruszenie: jeśli jedna czujka rozłączy swój styk, druga (nadal zamknięta) może utrzymać ciągłość pętli, przez co centrala nie zobaczy przerwy.
- "w gwiazdę" oraz "w trójkąt" – to pojęcia kojarzone z łączeniem uzwojeń silników lub układami trójfazowymi, a nie ze stykami alarmowymi w pętli dozorowej; w tym kontekście nie opisują poprawnego sposobu łączenia styków NC do jednego wejścia.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę NC + jedno wejście = szeregowo, bo wtedy każda czujka "ma prawo" przerwać pętlę i wymusić reakcję centrali.
