W komunikacji z dzieckiem niesłyszącym kluczowe jest, aby przekaz był jednoznaczny, czytelny i wykonany w zasięgu wzroku dziecka. PJM jest językiem wizualno-przestrzennym, a znaczenie znaku zależy od kilku parametrów: konfiguracji dłoni, ruchu, miejsca wykonania oraz mimiki. Dlatego nawet pozornie drobne różnice (np. użycie jednej lub dwóch rąk, zmiana układu palców) mogą wpływać na zrozumiałość komunikatu.
Informacja "czas na obiad" składa się z dwóch elementów znaczeniowych: czynności/jedzenia oraz czasu/pory. Odpowiedź "Gest "jedzenia" wykonany jednym palcem do ust i gest "czasu" wykonany obiema rękoma" zawiera oba te komponenty, więc wprost wskazuje, że chodzi o posiłek i że jest to właściwy moment w planie dnia.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, ponieważ:
- Warianty z "piciem" wprowadzają ryzyko błędnej interpretacji (dziecko może zrozumieć, że chodzi o napój, a nie obiad), co w rutynie dnia powoduje zamieszanie.
- Warianty różniące się wykonaniem znaku "czasu" (jedną ręką) mogą być odczytane jako mniej precyzyjne lub jako inny wariant znaku; bez wspólnego, ustalonego w grupie/rodzinie sposobu migania rośnie ryzyko nieporozumienia.
W praktyce opiekunka powinna dodatkowo pamiętać o zasadach: utrzymuj kontakt wzrokowy, migaj w odpowiednim tempie, używaj wyraźnej mimiki, a także łącz miganie z mówieniem (komunikacja totalna), aby wzmacniać rozumienie i rozwój dziecka.
