W komunikacji z niesłyszącym dzieckiem kluczowe jest to, aby komunikat był jednoznaczny wizualnie. W praktyce oznacza to, że najpierw trzeba jasno ustalić podmiot (kto?), a następnie przekazać czynność (co robi?).
W zdaniu "mama jest w drodze do domu" najważniejsze są dwa elementy:
- "mama" – czyli osoba, której dotyczy komunikat. W warunkach opieki nad dzieckiem bardzo czytelne jest wskazanie na zdjęcie mamy albo inny jednoznaczny znak wizualny (np. obrazek z podpisem).
- "jest w drodze" – czyli informacja o przemieszczaniu się. Można ją przekazać gestem ikonicznym, np. naśladującym chodzenie lub ogólny ruch.
Odpowiedź "Wskazanie palcem na zdjęcie mamy dziecka, a następnie gest "chodzenia" wykonany dwoma palcami" spełnia te wymagania: najpierw identyfikuje mamę, potem pokazuje ruch. Dzięki temu dziecko nie musi domyślać się, kogo dotyczy gest.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo zawierają typowe pułapki:
- Wskazanie na siebie + gest ruchu sugeruje "ja idę/jestem w drodze", bo wskazanie na siebie jest naturalnie odczytywane jako pierwsza osoba.
- Gest "jazdy" zamiast "chodzenia" może wprowadzać dodatkową niepewność, jeśli nie ustalono wcześniej, że chodzi o określony środek transportu. Dla komunikatu "jest w drodze" ważniejsza jest czytelność podmiotu niż szczegół sposobu przemieszczania.
- Wskazanie na zdjęcie mamy + "jazda" może być zrozumiałe w niektórych sytuacjach, ale jest mniej precyzyjne, jeśli nie wiadomo, czy mama rzeczywiście jedzie (np. autem) czy po prostu wraca. W opiece nad dzieckiem bezpieczniej jest użyć neutralnego, łatwego do rozpoznania znaku ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wskazywanie (na siebie / na osobę / na zdjęcie), zwykle testowana jest umiejętność utrzymania poprawnej referencji. Najpierw "kto?", dopiero potem "co robi?".
