AIS (Alarm Indication Signal) jest mechanizmem sygnalizacji, który pojawia się, gdy w torze transmisyjnym wykryto poważne uszkodzenie (np. brak prawidłowego sygnału wejściowego lub utratę możliwości poprawnej rekonstrukcji strumienia). Zamiast pozostawiać "ciszę" lub losowe dane, sieć/urządzenie wstawia sygnał alarmowy i przekazuje informację dalej, aby kolejne elementy toru wiedziały, że problemy nie wynikają z ich własnej pracy, tylko z wcześniejszego odcinka.
Kluczowe w interpretacji jest to, że AIS jest propagowany w kierunku zgodnym z przepływem sygnału (w stronę, do której sygnał zmierza). To pozwala szybciej ograniczyć obszar poszukiwań usterki: jeśli AIS dociera do węzła/odbiorcy, to przyczyny należy szukać "przed" miejscem, gdzie AIS został wygenerowany, czyli na wcześniejszym odcinku toru w sensie kierunku transmisji.
Odpowiedź mówiąca o "Powiadomieniu o błędzie wysyłanym w kierunku, w którym zmierza sygnał" jest poprawna, bo opisuje właśnie ideę alarmu wskazującego awarię w torze oraz jego kierunkową propagację.
Dystraktory z "niskim poziomem sygnału" są typowym błędem, ponieważ AIS nie jest z definicji komunikatem o zbyt małej mocy na wejściu/wyjściu. Alarmy związane z poziomem lub jakością mogą istnieć, ale dotyczą pomiarów parametrów fizycznych lub jakości transmisji, a nie zastępczego sygnału alarmowego informującego o uszkodzeniu poprzedzającego odcinka.
Niepoprawna jest też odpowiedź o powiadomieniu wysyłanym "w kierunku terminala źródłowego", bo to odwraca logikę działania: AIS ma ostrzec stronę odbiorczą/odcinki "w dół" strumienia, że napływa sygnał nieprawidłowy z powodu awarii wcześniej w torze. W praktyce pomaga to w utrzymaniu sieci i ogranicza eskalację fałszywych alarmów wtórnych.
