Zapis 2B1Q jest nazwą sposobu kodowania liniowego (czyli sposobu reprezentacji danych cyfrowych na przewodzie/torze jako poziomów napięcia w czasie). Sam skrót można odczytać logicznie:
- 2B – "dwa bity" wejściowe (para bitów),
- 1Q – "jeden symbol czterostanowy" (quaternary), czyli jeden element sygnału o 4 możliwych poziomach.
To oznacza, że każda para bitów (np. 00, 01, 10, 11) jest przypisana do jednego z czterech poziomów amplitudy napięcia. W efekcie jeden symbol przenosi informację o dwóch bitach, co jest typową cechą kodowań wielopoziomowych.
Odpowiedź "Zakończenie sieciowe stosuje kod, który każde dwa kolejne bity zamienia na jeden z czterech poziomów amplitudy napięcia." jest więc poprawna, bo dokładnie opisuje relację 2 bity → 4 poziomy.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z następujących powodów:
- "Zakończenie sieciowe stosuje cyfrową modulację impulsowo-kodową." – PCM to metoda reprezentacji i kodowania próbek sygnału (często kojarzona z telefonią cyfrową), a nie opis mapowania 2 bitów na 1 symbol o 4 poziomach w kodowaniu liniowym.
- "…zamienia na jeden poziom napięcia." – jeden poziom nie rozróżnia czterech kombinacji dwóch bitów; aby zakodować 2 bity w pojedynczym symbolu, potrzebne są cztery rozróżnialne stany.
- "…stosuje modulację dwupoziomową." – dwupoziomowość oznacza tylko 2 stany sygnału, co odpowiada co najwyżej 1 bitowi na symbol. 2B1Q wymaga 4 poziomów, więc nie jest dwupoziomowe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie kodowania pojawia się liczba bitów oraz "Q", sprawdź minimalną liczbę poziomów: n bitów → 2^n poziomów. Dla 2 bitów jest to 4.
