PCM (Pulse Code Modulation) to metoda cyfryzacji sygnału analogowego, szczególnie często kojarzona z cyfrową telefonią. Jej celem jest uzyskanie cyfrowej reprezentacji przebiegu analogowego (np. sygnału mowy), aby można go było przesyłać i przetwarzać w systemach cyfrowych.
W PCM wyróżnia się typowe etapy:
- Próbkowanie – pobieranie wartości sygnału analogowego w kolejnych chwilach czasu.
- Kwantyzacja – zaokrąglanie (przypisanie) wartości próbek do skończonej liczby poziomów.
- Kodowanie – zapisanie skwantowanych próbek jako słów binarnych (ciągów bitów).
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że PCM służy do reprezentacji sygnału analogowego mowy w telekomunikacyjnych systemach cyfrowych – bo mowa jest z natury sygnałem analogowym (ciągłym), a PCM jest sposobem jej zamiany na dane cyfrowe.
Odpowiedzi mówiące o "sygnałach binarnych" są mylące: sygnały binarne są już w postaci cyfrowej, więc PCM nie jest potrzebne do ich reprezentacji. PCM generuje postać binarną z sygnału analogowego, a nie opisuje "jak reprezentować bity".
Odpowiedź o "systemach analogowych" także nie pasuje: w systemie analogowym nie ma etapu kodowania próbek do bitów, bo transmisja odbywa się jako sygnał ciągły (np. analogowa modulacja). PCM jest typowe dla torów i węzłów telekomunikacji cyfrowej.
W praktyce, dla montera sieci i urządzeń telekomunikacyjnych, zrozumienie PCM pomaga rozróżniać: gdzie w torze następuje cyfryzacja mowy, jakie elementy mogą wprowadzać zniekształcenia oraz dlaczego cyfrowa transmisja mowy jest kompatybilna z urządzeniami pracującymi na strumieniach bitów.
