W kontekście biosensorów selektywność to cecha mówiąca o tym, jak dobrze układ rozpoznający (np. enzym, przeciwciało, aptamer) oraz cały tor pomiarowy odróżniają analit docelowy od innych składników próbki. Selektywny biosensor powinien dawać wyraźny sygnał dla oznaczanej substancji i jednocześnie wykazywać możliwie małą odpowiedź na interferenty (substancje zakłócające) lub związki o podobnej budowie.
Stwierdzenie "Reaguje tylko na określony analit" oddaje sens definicji selektywności: preferencyjna (specyficzna) odpowiedź na analit, a nie na przypadkowe składniki matrycy. W praktyce oznacza to m.in. mniejszy błąd wyniku w próbkach złożonych (np. krew, ścieki, żywność), gdzie występują liczne substancje mogące zaburzać pomiar.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Może być używany wielokrotnie" odnosi się do trwałości, stabilności lub regenerowalności elementu bioreceptorowego, a nie do zdolności rozróżniania analitu od interferentów.
- "Wykazuje szybką reakcję" opisuje czas odpowiedzi (dynamikę pomiaru). Sensor może reagować szybko, ale jednocześnie słabo odróżniać analit od zakłóceń, czyli mieć niską selektywność.
- "Jest drogi w produkcji" to cecha ekonomiczna/technologiczna, niezależna od parametru metrologicznego, jakim jest selektywność. Wysoki koszt nie gwarantuje selektywności i odwrotnie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa selektywny, interferencje, reakcje krzyżowe, najczęściej chodzi o zdolność metody/czujnika do "wybierania" analitu spośród innych składników próbki, a nie o szybkość, cenę czy możliwość ponownego użycia.
