W poligrafii skrót CMYK odnosi się do klasycznego modelu barw wykorzystywanego w druku procesowym (czterobarwnym). Oznacza on, że obraz jest rozkładany na cztery składowe (separacje), a następnie drukowany czterema farbami:
- cyjan (C),
- magenta (M),
- żółty (Y),
- czarny (K).
W praktyce kolorowe fotografie i grafiki w druku offsetowym uzyskuje się poprzez nakładanie rastrowych punktów tych farb w odpowiednich proporcjach. Czarny (K) stosuje się m.in. po to, aby uzyskać głębokie cienie, poprawić czytelność tekstu oraz ograniczyć problemy wynikające z mieszania trzech farb w dużych pokryciach.
Odpowiedź mówiąca o "cyjan, magenta, żółty i czarny" jest poprawna, bo dokładnie rozwija skrót CMYK i opisuje intencję druku w czterech farbach procesowych.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- Warianty z czerwonym wynikają z mylenia pojęć z obszaru grafiki ekranowej lub potocznych nazw barw; "czerwony" nie jest składową skrótu CMYK.
- Warianty z białym są niepoprawne, ponieważ w standardowym druku biel zwykle pochodzi z podłoża (np. papieru), a nie z osobnej farby będącej częścią modelu CMYK.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się CMYK, myśl o farbach procesowych i o tym, że to druk 4-kolorowy, a nie zestaw barw "podstawowych" w sensie potocznym.
