Klucz obcy (foreign key) tworzy formalną zależność między tabelą podrzędną (z kolumną FK) a tabelą nadrzędną (referencjonowaną). Taka zależność jest elementem integralności referencyjnej: baza danych ma pilnować, aby odwołania w tabeli podrzędnej były spójne.
Gdy spróbujesz usunąć tabelę, która jest referencjonowana przez klucz obcy w innej tabeli, system bazy danych zwykle nie pozwoli na wykonanie operacji "w ciemno", ponieważ usunięcie tabeli nadrzędnej pozostawiłoby w schemacie (lub logicznie) zależny obiekt w stanie niespójnym. W praktyce skutkuje to tym, że polecenie usunięcia tabeli kończy się niepowodzeniem i pojawia się komunikat o istniejących zależnościach.
Odpowiedź "Operacja usunięcia tabeli zakończy się niepowodzeniem." oddaje to typowe, bezpieczne zachowanie: najpierw trzeba usunąć lub zmodyfikować klucz obcy (np. usunąć constraint w tabeli zależnej), a dopiero potem usuwać tabelę nadrzędną.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo sugerują automatyczne "zachowanie" klucza obcego po usunięciu tabeli lub jego samoczynne usunięcie bez decyzji administratora. W rzeczywistości silniki baz danych rozdzielają operacje i wymagają jawnego działania na ograniczeniach. Również stwierdzenie o "uszkodzeniu danych" jest nieprecyzyjne: problemem jest naruszenie spójności i zależności schematu, a nie losowe psucie danych w innej tabeli.
Na egzaminie warto pamiętać: DDL (DROP/ALTER) jest kontrolowane przez zależności. Jeśli obiekt jest używany przez constraint, najpierw usuwa się zależność (constraint), a dopiero potem obiekt. W niektórych DBMS istnieją mechanizmy kaskadowe, ale muszą być użyte świadomie i celowo.
