W technologii drewna czas suszenia tarcicy nie jest wielkością stałą "z natury" – wynika z dobranego programu suszenia (harmonogramu parametrów powietrza w suszarni) oraz z cech materiału. Gatunki liściaste, w tym dąb, zwykle wymagają ostrożniejszego prowadzenia procesu niż wiele gatunków iglastych, bo są bardziej wrażliwe na wady suszarnicze (np. pęknięcia, paczenie, duże gradienty wilgotności).
Jeżeli w zadaniu przyjmuje się konkretną wartość czasu (tu: 81 godzin), to typowo oznacza, że odnosi się ona do określonych tabel/planów technologicznych stosowanych w nauczaniu lub w danym zakładzie dla podanej wilgotności początkowej 60%. Taka odpowiedź jest poprawna w ramach założeń tej tabeli/programu.
Dlaczego pozostałe czasy są błędne? Wartości 35 godzin i 30 godzin są znacząco krótsze i zwykle odpowiadałyby innym warunkom (np. innemu gatunkowi, cieńszej tarcicy, innemu reżimowi lub etapowi procesu), więc nie pasują do przyjętego wariantu dla dębu przy wilgotności początkowej 60%. Wartość 78 godzin jest bliska poprawnej, co bywa typowym "dystraktorem" opartym na pomyłce pamięciowej lub odczycie z innej wersji tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie podaje tylko gatunek i wilgotność, a oczekuje jednej liczby, zwykle sprawdza znajomość konkretnej tabeli technologicznej. W praktyce zawodowej zawsze doprecyzowuje się też m.in. grubość tarcicy i parametry suszarni, bo one silnie wpływają na czas.
