U osoby, która ma trudności z poruszaniem się w obrębie łóżka, największym zagrożeniem jest długotrwały ucisk na te same okolice ciała (np. kość krzyżowa, pięty, krętarze). Ucisk ogranicza przepływ krwi, co sprzyja niedotlenieniu i uszkodzeniu tkanek, a w konsekwencji powstawaniu odleżyn.
Odpowiedź "Co 2 godziny." odpowiada często nauczanemu, bazowemu schematowi postępowania w profilaktyce odleżyn: regularne odciążanie miejsc narażonych na ucisk oraz kontrola skóry podczas każdej zmiany pozycji. Taki interwał ułatwia też organizację opieki (plan dnia) i systematyczną obserwację pacjenta.
Pozostałe propozycje są zbyt rzadkie jako standardowy interwał u osoby z ograniczoną samodzielną zmianą pozycji:
- "Co 4 godziny." – w wielu sytuacjach może nie zapewniać wystarczającego odciążenia, zwłaszcza przy wysokim ryzyku odleżyn.
- "Co 6 godzin." – zbyt długi czas stałego ucisku; zwiększa prawdopodobieństwo zaczerwienień i uszkodzeń skóry.
- "Co 8 godzin." – praktycznie odpowiada zmianie pozycji kilka razy na dobę, co zwykle jest niewystarczające w profilaktyce odleżyn u pacjenta unieruchomionego.
W praktyce klinicznej częstotliwość zmiany pozycji powinna uwzględniać stan pacjenta (ból, tolerancję ułożenia, stan skóry, krążenie, wyniszczenie, wilgoć, gorączkę), a także zastosowane materace i podkłady. Niezależnie od interwału, kluczowe jest: odciążanie, właściwe ułożenie, pielęgnacja skóry i dokumentowanie obserwacji.
