Czujniki indukcyjne zbliżeniowe mają nominalną strefę działania Sn podawaną standardowo dla stali miękkiej (materiał odniesienia). Dla innych metali zasięg zmienia się, bo inne są ich właściwości elektryczne i magnetyczne, a więc inny jest wpływ obiektu na pole elektromagnetyczne czujnika.
Do przeliczeń stosuje się współczynnik korekcji (czasem nazywany współczynnikiem redukcji zasięgu). Zasięg efektywny dla danego materiału liczymy ze wzoru:
zasięg efektywny = zasięg nominalny × współczynnik korekcji.
Dane: Sn = 15 mm (dla stali miękkiej), dla mosiądzu k = 0,4. Zatem:
15 mm × 0,4 = 6 mm – tyle wynosi maksymalna odległość, z jakiej czujnik pewnie wykryje mosiądz.
Czujnik jest zamontowany w odległości 12 mm od elementów. To oznacza, że dla mosiądzu jest zbyt daleko (12 mm > 6 mm). Pytanie dotyczy nie samego zasięgu, tylko minimalnego przybliżenia, czyli o ile trzeba zmniejszyć odległość montażu:
12 mm − 6 mm = 6 mm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 3 mm i 4 mm: wynikają zwykle z pominięcia współczynnika albo z błędnego, "na oko" przyjęcia mniejszej korekty; po takim przybliżeniu odległość nadal byłaby większa niż 6 mm lub nie wynikałaby z obliczeń.
- 2 mm: to typowy błąd nieuwzględnienia, że trzeba odjąć od 12 mm zasięg dla mosiądzu, a nie odległość od zasięgu nominalnego 15 mm.
W praktyce (np. na taśmie produkcyjnej) takie przeliczenie pozwala szybko ocenić, czy przy zmianie materiału detalu trzeba przestawić czujnik, czy dobrać inny model o większym Sn.
