Zasadą w ochronie zdrowia jest poufność informacji o pacjencie (tzw. tajemnica medyczna). Nie ma ona jednak charakteru absolutnego. W realnej pracy opiekuna medycznego opieka jest zwykle zespołowa, a ciągłość świadczeń wymaga przekazywania informacji między osobami, które faktycznie uczestniczą w udzielaniu świadczeń temu samemu pacjentowi.
Dlatego odpowiedź "Tak, jeśli jest to konieczne do zapewnienia opieki medycznej." jest poprawna, o ile spełnione są trzy warunki wynikające z zasad opisanych w kontekście:
- adresatem jest personel medyczny uczestniczący w udzielaniu świadczeń temu pacjentowi,
- zakres obejmuje wyłącznie informacje niezbędne (zasada "need to know", minimalizacja danych),
- cel jest zdrowotny i związany z udzielaniem świadczeń (ciągłość opieki).
Stwierdzenie "Nie, to jest naruszenie praw pacjenta." jest błędne, bo pomija dopuszczalne wyjątki i traktuje poufność jak zakaz bezwzględny. W praktyce oznaczałoby to niemożność bezpiecznego przekazania dyżuru, co mogłoby pogorszyć jakość opieki.
Odpowiedź "Tak, ale tylko jeśli pacjent jest nieprzytomny." jest błędna, ponieważ stan świadomości pacjenta nie jest jedynym kryterium. Udostępnienie w zespole może być legalne także wtedy, gdy pacjent jest przytomny, jeśli przekazanie jest niezbędne do udzielania świadczeń.
Odpowiedź "Nie, chyba że pacjent wyrazi na to zgodę na piśmie." również jest błędna: w ramach udzielania świadczeń zdrowotnych co do zasady nie wymaga się każdorazowo uzyskania odrębnej zgody (tym bardziej pisemnej) na przekazanie niezbędnych informacji między członkami zespołu. Natomiast zgoda może być potrzebna, gdy dane mają trafić do osób postronnych lub być użyte w celach niezwiązanych z leczeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozróżnij "udostępnienie w zespole terapeutycznym" od "ujawnienia na zewnątrz" i sprawdź słowa-klucze: uczestniczy, niezbędne, cel zdrowotny.
