W modelu relacyjnym tabela składa się z kolumn (pól) i wierszy (rekordów). To schemat tabeli definiuje, jakie kolumny istnieją, jakie mają nazwy i typy danych oraz jakie obowiązują ograniczenia. Ten schemat jest wspólny dla wszystkich rekordów w danej tabeli.
Dlatego rekordy w jednej tabeli nie mogą różnić się nazwami pól ani liczbą pól: każdy wiersz ma te same kolumny, a różnić może się tylko tym, jakie wartości są w tych kolumnach zapisane. Przykładowo w tabeli "Pracownicy" każdy rekord ma pola: imię, nazwisko, stanowisko, ale dla różnych osób wartości będą inne.
Odpowiedź "wartościami (treścią) danych zapisanymi w polach" jest poprawna, bo opisuje jedyną typową zmienność między rekordami: zawartość komórek w wierszu. Pozostałe propozycje sugerują zmienność schematu na poziomie pojedynczego rekordu, co jest sprzeczne z relacyjnym podejściem:
- "strukturą tabeli (schematem) przypisaną do pojedynczego rekordu" – schemat dotyczy całej tabeli, a jego zmiana wpływa na wszystkie wiersze naraz.
- "nazwami pól (kolumn) zmieniającymi się w zależności od rekordu" – nazwy kolumn są elementem definicji tabeli, nie danych w wierszu.
- "liczbą pól (kolumn) wchodzących w skład danego rekordu" – liczba kolumn jest stała w ramach jednej tabeli; różna liczba pól pojawia się raczej w bazach dokumentowych, nie w klasycznym modelu relacyjnym.
W praktyce ta jednorodność struktury umożliwia wykonywanie spójnych operacji na wszystkich rekordach (np. filtrowanie, sortowanie, agregacje), bo odwołanie do kolumny ma znaczenie dla każdego wiersza.
