Skala Barthel służy do oceny sprawności pacjenta w podstawowych czynnościach dnia codziennego (ADL). W praktyce im wyższa suma punktów, tym większa samodzielność, a im niższa – tym większa zależność od opiekuna.
Krok 1: zsumowanie punktów
Z przedstawionego fragmentu tabeli: poruszanie się 15 pkt, kontrola funkcji fizjologicznych 10 pkt, jedzenie 5 pkt. Suma: 30 punktów.
Krok 2: interpretacja kliniczna
Wynik 30 pkt oznacza, że pacjent nie jest w pełni niezależny (np. w obszarze jedzenia uzyskał wynik pośredni), ale też nie jest skrajnie zależny, bo w innych obszarach uzyskuje punkty świadczące o zachowanych możliwościach. Najtrafniej opisuje to kategoria częściowej niesamodzielności (potrzeba wsparcia w części czynności).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Pacjent jest całkowicie samodzielny" – nie wynika z punktacji, ponieważ co najmniej jedna czynność ma wynik sugerujący konieczność pomocy lub ograniczenia, więc pełna niezależność nie jest spełniona.
- "Pacjent jest całkowicie niesamodzielny" – temu zaprzecza uzyskanie punktów za poruszanie się i kontrolę funkcji fizjologicznych; całkowita niesamodzielność wiązałaby się z brakiem/śladową realizacją czynności.
- "Nie można określić na podstawie tych danych" – mimo że tabela jest fragmentem skali, podane wyniki pozwalają jakościowo stwierdzić, że jest to stan pośredni między pełną samodzielnością a pełną zależnością, czyli częściowa niesamodzielność.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach ze skalami najpierw wykonaj prostą operację na danych (tu: suma), a dopiero potem dopasuj opis funkcjonalny do wyniku i do tego, czy pacjent ma wyniki skrajne czy pośrednie w poszczególnych czynnościach.
