Skala Barthel (wskaźnik Barthel) służy do oceny samodzielności pacjenta w podstawowych czynnościach dnia codziennego (ADL). Zasadą jest: im większa samodzielność, tym wyższy wynik punktowy. Kluczowe są m.in. zdolność poruszania się/przemieszczania oraz zdolność do samodzielnego jedzenia.
W przedstawionych opisach porównujemy dwa obszary funkcjonowania:
- Mobilność – od pełnej samodzielności, przez samodzielne poruszanie się na wózku, aż po brak możliwości samodzielnego poruszania się.
- Jedzenie – samodzielne jedzenie vs konieczność pomocy przy karmieniu.
Najniższy wynik uzyska osoba najbardziej zależna od otoczenia. Pacjent A ma jednocześnie: brak możliwości samodzielnego poruszania się oraz konieczność pomocy przy karmieniu. To oznacza największe ograniczenie w dwóch podstawowych czynnościach, więc wynik będzie najniższy.
Pozostałe opisy wskazują wyższy poziom samodzielności:
- Pacjent B nie porusza się samodzielnie, ale je samodzielnie – w jednym obszarze jest bardziej sprawny niż pacjent A, więc powinien mieć więcej punktów.
- Pacjent C porusza się samodzielnie na wózku i je samodzielnie – mimo ograniczeń, ma istotną niezależność funkcjonalną, więc nie będzie miał najniższego wyniku.
- Pacjent D jest samodzielny w poruszaniu się i jedzeniu – to profil najwyższej samodzielności spośród podanych, więc wynik będzie najwyższy, nie najniższy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "najniższego wyniku" w skali funkcjonalnej, szukaj opisu z największą liczbą czynności wymagających pomocy, a nie tylko jednej najbardziej rzucającej się w oczy trudności.
