Na wykresie pary wodnej w układzie p–v (ciśnienie–objętość właściwa) zwykle wyróżnia się "kopułę nasycenia", czyli obszar współistnienia dwóch faz: cieczy i pary. Granice kopuły tworzą linie nasycenia: po jednej stronie stan cieczy nasyconej, po drugiej stan pary nasyconej suchej. Punkt wierzchołkowy (często oznaczany jako punkt krytyczny) zamyka ten obszar.
Kluczowa własność obszaru dwufazowego: w stanie nasycenia temperatura nie jest dowolna przy zadanym ciśnieniu. Dla każdego ciśnienia nasycenia istnieje odpowiadająca mu jedna temperatura nasycenia. Oznacza to, że gdy proces przebiega w obrębie kopuły nasycenia i utrzymujemy stałe ciśnienie, to jednocześnie utrzymuje się stała temperatura. W praktyce zmienia się wtedy przede wszystkim udział faz (suchość/jakość pary) oraz objętość właściwa.
Stąd poprawne jest wskazanie obszaru pomiędzy krzywymi nasycenia (opisanymi w pytaniu jako "pomiędzy krzywymi AK i KB"), bo to właśnie odpowiada mieszaninie ciecz–para. W tym polu izobara i izoterma "pokrywają się" w sensie warunków procesu: stałe p oznacza stałe T.
- Odpowiedź "Na lewo od krzywej AK" jest błędna, bo odpowiada stanom jednofazowym (ciecz sprężona lub ciecz w innych warunkach), gdzie przy stałym ciśnieniu temperatura może się zmieniać.
- Odpowiedź "Na prawo od krzywej KB" jest błędna, bo dotyczy pary przegrzanej (jedna faza). W parze przegrzanej izobara nie jest izotermą: przy stałym ciśnieniu można ogrzewać lub chłodzić parę, zmieniając temperaturę.
- Odpowiedź "Powyżej punktu K" jest błędna, bo w pobliżu i powyżej stanu krytycznego nie występuje klasyczny obszar dwufazowy, a własności nie dają warunku jednoczesnej stałości p i T dla typowej przemiany izobarycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada warunek "izobaryczna i jednocześnie izotermiczna" dla pary wodnej, najczęściej chodzi o przemianę fazową (wrzenie/skraplanie) w obszarze nasycenia.
