Hamuliec wielopłytkowy jest hamulcem ciernym, w którym moment hamujący powstaje przez dociśnięcie pakietu wielu tarcz. W typowym rozwiązaniu tarcze są ułożone naprzemiennie:
- część tarcz jest sprzężona z elementem wirującym (np. piastą na wale),
- pozostałe tarcze są sprzężone z elementem nieruchomym lub obudową (np. koszem połączonym z korpusem).
Po uruchomieniu hamulca (np. hydraulicznie, pneumatycznie lub sprężynami) element dociskowy ściska pakiet. Wtedy na powierzchniach tarcia powstaje siła tarcia, która przeciwdziała ruchowi obrotowemu i zamienia energię kinetyczną na ciepło.
Dlatego na prawidłowym schemacie należy szukać trzech cech:
- wielu powierzchni ciernych (więcej niż jedna para tarcia),
- mechanizmu docisku (tłok, sprężyny, dźwignia dociskowa),
- powiązania części tarcz z obudową, co odróżnia hamulec od sprzęgła.
Odpowiedzi błędne w tego typu zadaniach zwykle przedstawiają inne hamulce lub sprzęgła:
- schemat hamulca bębnowego lub tarczowego (pojedyncza tarcza/klocek, brak pakietu wielu tarcz),
- schemat hamulca taśmowego (taśma opasująca bęben zamiast pakietu tarcz),
- schemat sprzęgła wielotarczowego (pakiet tarcz jest podobny, ale jego funkcją jest łączenie dwóch członów napędu, a nie "zamykanie" momentu do korpusu).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widać kilka cienkich tarcz ułożonych w stos oraz element dociskający je osiowo, to jest to mocna przesłanka hamulca (lub sprzęgła) wielotarczowego. Aby wybrać hamulec, sprawdź, czy część pakietu jest związana z obudową/korpusem, co umożliwia zatrzymanie wału.
