Dodatek konstrukcyjny, nazywany też luźnią, to zapas dodawany do wymiarów ciała podczas konstruowania wykroju. Jego celem jest zapewnienie komfortu, swobody ruchów oraz uzyskanie zamierzonego fasonu (np. przylegającego, dopasowanego, luźnego).
W obwodzie klatki piersiowej luźnia ma szczególne znaczenie, bo wpływa na to, czy wyrób dobrze układa się na sylwetce, nie krępuje oddechu oraz nie ogranicza pracy ramion i łopatek. Kluczową zasadą jest to, że im bardziej wyrób jest przeznaczony do noszenia na innych warstwach odzieży, tym większego dodatku konstrukcyjnego zwykle wymaga.
Odpowiedź "Płaszcza." jest poprawna, ponieważ płaszcz jest typowym okryciem wierzchnim. Musi uwzględniać miejsce na bluzkę, żakiet, sweter itp., a także często ma grubszy materiał i podszewkę. Z tego powodu potrzebuje największej luźni w klatce piersiowej.
Pozostałe propozycje są mniej trafne:
- "Bluzki." – bluzka bywa noszona bezpośrednio na ciele lub na bieliźnie, więc zwykle ma mniejszy dodatek konstrukcyjny, aby zachować bardziej dopasowane ułożenie.
- "Sukni." – suknia jest na ogół wyrobem jednowarstwowym (nie jest projektowana jako okrycie na inne ubrania), dlatego luźnia w klatce piersiowej jest mniejsza niż w okryciach wierzchnich.
- "Żakietu." – żakiet nosi się na bluzce/koszuli, więc potrzebuje większej luźni niż bluzka czy suknia, ale nadal zwykle mniejszej niż płaszcz, który ma "obsłużyć" największą liczbę warstw i zapewnić największą swobodę.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wahasz się między żakietem a płaszczem, zadaj sobie pytanie, który wyrób ma pełnić funkcję najbardziej zewnętrznej warstwy i ma największe wymagania użytkowe. Zwykle będzie to płaszcz.
