Metoda zbierania klinowego (klinowania) polega na takim prowadzeniu spycharki, aby przed lemieszem tworzył się narastający klin urobku. Klin stabilizuje się dzięki tarciu i częściowej spoistości gruntu, a jego narastanie poprawia napełnienie lemiesza i ogranicza "rozsypywanie" materiału na boki. Z tego powodu technika ta jest szczególnie przydatna wtedy, gdy grunt nie jest całkowicie sypki, ale też nie jest skrajnie trudny do urabiania.
Odpowiedź "kat. III (grunty średniospoiste)" jest właściwa, ponieważ grunty średniospoiste zwykle umożliwiają efektywne budowanie klina: urobek trzyma kształt przed lemieszem, a opory skrawania są jeszcze na tyle umiarkowane, że praca spycharki pozostaje wydajna bez nadmiernego poślizgu.
Odpowiedź "kat. II (grunty niespoiste)" jest niekorzystna, bo grunt sypki łatwo się rozsypuje, przez co klin jest mniej stabilny i trudniej utrzymać pełne napełnienie lemiesza (częściej występują straty boczne).
Odpowiedź "kat. IV (grunty bardzo spoiste)" również nie jest najlepsza: przy wysokiej spoistości rosną opory odspajania, częściej potrzebne są inne zabiegi technologiczne (np. spulchnienie) i spycharka może tracić wydajność na skutek poślizgu lub "zrywania" brył.
Odpowiedź "kat. V (grunty skaliste)" jest błędna, ponieważ w gruntach skalistych sama technika napełniania lemiesza nie rozwiązuje problemu urabiania – zwykle kluczowe jest wcześniejsze odspojenie (np. zrywanie/kruszenie) i inna organizacja robót.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występują skrajności (bardzo sypkie vs bardzo spoiste/skaliste), metoda "klinowa" najczęściej wiąże się z warunkami pośrednimi, gdzie klin może się uformować i utrzymać.
