Przybitka (stemming) to część otworu strzałowego znajdująca się nad ładunkiem materiału wybuchowego, wypełniona odpowiednim materiałem (np. obojętnym), której celem jest uszczelnienie otworu i zapewnienie, że energia wybuchu zostanie wykorzystana do kruszenia górotworu, a nie "ucieknie" wylotem otworu.
W pytaniu sprawdzana jest znajomość wymaganego minimum długości przybitki w otworze przedstawionym na rysunku i załadowanym środkiem strzałowym skalnym. Odpowiedź "0,3 m" wskazuje wartość graniczną, poniżej której rośnie prawdopodobieństwo niepożądanych zjawisk, takich jak wyrzut urobku, płomienia lub gazów, a także spadek efektywności odstrzału.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w kontekście pytania? Ponieważ pytanie dotyczy progu "nie mniej niż" (czyli minimalnego wymagania). Wartości "1,0 m", "1,5 m" i "2,0 m" mogą wyglądać na "bezpieczniejsze", ale nie są minimalnym wymogiem – to typowy błąd polegający na myleniu minimum z zaleceniem maksymalizacji. Egzamin sprawdza, czy zdający zna wartość graniczną właściwą dla danego przypadku, a nie czy wybierze największą liczbę.
W praktyce dobór przybitki zawsze należy wykonywać zgodnie z obowiązującymi w zakładzie zasadami robót strzałowych oraz parametrami otworu (m.in. długością i warunkami geologicznymi). Na egzaminie kluczowe jest zwrócenie uwagi na sformułowanie "nie mniej niż", bo wskazuje ono na minimalną wartość wymaganą.
