Długość wyboczeniowa (efektywna) Lw to taka umowna długość pręta, która uwzględnia rzeczywiste warunki podparcia (zamocowania końców) i przez to opisuje podatność pręta na utratę stateczności przy ściskaniu. W praktyce nie zawsze "pracuje" on jak pręt przegubowo podparty na obu końcach o długości L. Jeśli końce są inaczej zamocowane, to zmienia się kształt wyboczenia i "skuteczna" długość w obliczeniach.
W schematach stateczności prętów stosuje się współczynnik, który mnoży długość geometryczną L. W zależności od tego, czy koniec jest:
- utwierdzony (brak obrotu i przesuwu w podporze),
- przegubowy (możliwy obrót, brak przesuwu),
- swobodny (brak podparcia na końcu),
otrzymuje się różne wartości Lw. Odpowiedź "2,0 L" odpowiada przypadkowi, w którym pręt ma jeden koniec utwierdzony, a drugi wolny (tzw. wspornik w sensie schematu wyboczenia). Taki pręt jest najbardziej podatny na wyboczenie spośród typowych schematów, dlatego długość efektywna jest większa od L.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami":
- "1,0 L" bywa kojarzone z najprostszym przypadkiem, ale pasuje do innych warunków podparcia niż te pokazane na rysunku.
- "0,7 L" może wynikać z błędnego zapamiętania wartości pośrednich lub z pomylenia schematów (np. częściowe utwierdzenia/usztywnienia).
- "0,5 L" odpowiada sytuacjom, w których pręt jest znacznie lepiej usztywniony (krótsza efektywna długość), więc nie pasuje do schematu z końcem swobodnym.
Na egzaminie kluczowe jest, aby najpierw poprawnie rozpoznać na rysunku rodzaj zamocowania końców pręta, a dopiero potem dobrać właściwy mnożnik do wyznaczenia Lw.
