Tiamina (witamina B1) jest niezbędna w przemianach energetycznych oraz prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Długotrwały niedobór tiaminy może prowadzić do rozwoju choroby określanej jako beri-beri. W praktyce żywieniowej ma to znaczenie, ponieważ niedobory witamin mogą wynikać z monotonnego jadłospisu, długotrwałego ograniczania grup produktów lub nieprawidłowej obróbki żywności.
Odpowiedź "beri-beri." jest poprawna, bo jest to klasyczna jednostka chorobowa kojarzona z przewlekłym niedoborem witaminy B1. Zapamiętanie pary "B1–beri-beri" jest typowym elementem nauki o awitaminozach.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do innych niedoborów lub mają zbyt szerokie przyczyny:
- "pelagry." – pelagra wiąże się głównie z niedoborem niacyny (witaminy B3/PP) i/lub niedoborem tryptofanu, a nie z niedoborem tiaminy.
- "szkorbutu." – szkorbut jest skutkiem niedoboru witaminy C, co prowadzi m.in. do zaburzeń syntezy kolagenu. Nie jest charakterystycznym następstwem braku B1.
- "niedokrwistości." – niedokrwistość (anemia) to objaw lub zespół objawów o wielu możliwych przyczynach (np. niedobór żelaza, witaminy B12, kwasu foliowego, przewlekłe choroby). Nie stanowi typowej, jednoznacznej "choroby z niedoboru" przypisanej konkretnie wyłącznie tiaminie.
Wskazówka egzaminacyjna: warto uczyć się niedoborów witamin w parach "witamina–choroba" oraz odróżniać je od stanów o wieloczynnikowej etiologii (jak niedokrwistość). W gastronomii pomaga to planować urozmaicone menu i rozumieć, dlaczego różnorodność surowców jest istotna.
