Ototoksyczność to działanie niepożądane polegające na uszkodzeniu struktur ucha wewnętrznego odpowiedzialnych za słuch i równowagę. Klinicznie może objawiać się jako szumy uszne, stopniowe pogorszenie słuchu (niedosłuch odbiorczy, czasem nieodwracalny) oraz dolegliwości przedsionkowe, takie jak zawroty głowy czy problemy z utrzymaniem równowagi.
Najbardziej typową i najlepiej udokumentowaną grupą antybiotyków o takim profilu są aminoglikozydy (np. gentamycyna, streptomycyna, tobramycyna, amikacyna). Mechanistycznie wiąże się to m.in. z kumulacją leku w płynach ucha wewnętrznego i uszkodzeniem komórek rzęsatych, co przekłada się na toksyczność koklearną i/lub przedsionkową.
Odpowiedź "antybiotyki polipeptydowe" jest zbyt szeroka jako najlepsza odpowiedź egzaminacyjna: część leków z tej grupy może wykazywać ototoksyczność (np. w pewnych sytuacjach klinicznych), ale nie stanowią one tak jednoznacznego, podstawowego przykładu jak aminoglikozydy. Wariant "polipeptydowe i tetracykliny" jest nieprawidłowy, ponieważ tetracykliny nie są typowo zaliczane do antybiotyków ototoksycznych. Odpowiedź "antybiotyki beta-laktamowe" również jest nieprawidłowa, gdyż beta-laktamy nie są standardowo kojarzone z ototoksycznością.
W praktyce ryzyko ototoksyczności aminoglikozydów rośnie przy dłuższym stosowaniu, wyższych dawkach, niewydolności nerek oraz przy jednoczesnym podawaniu innych leków o potencjale ototoksycznym (np. niektórych diuretyków). Dlatego ważna jest czujność na objawy i właściwe monitorowanie terapii, gdy jest prowadzone w warunkach klinicznych.
