W badaniu MR nadgarstka kluczowe jest stabilne unieruchomienie i takie ułożenie kończyny, aby nadgarstek znalazł się wygodnie w cewce oraz w odpowiednim położeniu względem izocentrum i planowanych płaszczyzn skanowania. Ułożenie na brzuchu z badaną ręką wyciągniętą ponad głowę (tzw. "superman") jest często wybierane, ponieważ ułatwia uzyskanie stabilnej pozycji nadgarstka i redukuje artefakty ruchowe.
Odpowiedź "na brzuchu, badana ręka wyciągnięta ponad głowę." jest poprawna, bo łączy dwa elementy ważne technicznie: pozycję tułowia, która umożliwia ułożenie kończyny w osi skanowania, oraz ustawienie ręki ponad głową, które sprzyja komfortowemu oparciu i unieruchomieniu przedramienia i nadgarstka.
- "na brzuchu, badana ręka ułożona wzdłuż ciała." – ryzyko gorszego dostępu do nadgarstka w cewce i trudniejszego unieruchomienia; częściej pojawiają się ruchy wynikające z napięcia barku i przedramienia.
- "na plecach, badana ręka wyciągnięta ponad głowę." – bywa możliwe, ale w praktyce może być mniej stabilne lub mniej komfortowe; zależy od stołu, cewek i tolerancji pacjenta.
- "na plecach, badana ręka ułożona wzdłuż ciała." – zwykle najmniej korzystne do uzyskania powtarzalnej pozycji nadgarstka w cewce oraz do kontroli ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o pozycjonowanie szukaj opcji, która najlepiej wspiera stabilizację badanego obszaru i ułatwia prawidłowe ustawienie cewki. W praktyce protokoły mogą różnić się między ośrodkami, dlatego na egzaminie liczy się typowy, podręcznikowy wariant.
