W przeładunku kontenerów w porcie morskim kluczowe jest rozróżnienie przeładunku bezpośredniego (kontener trafia z jednostki pływającej bezpośrednio na środek transportu lądowego, np. wagon) od operacji placowych (przemieszczanie i składowanie w obrębie terminalu).
Do relacji statek–wagon kolejowy potrzebne jest urządzenie, które:
- pracuje na nabrzeżu przy statku,
- ma odpowiedni zasięg nad ładownię i szerokość statku,
- przenosi kontener w układzie pionowym z wykorzystaniem chwytaka (spreader),
- umożliwia precyzyjne odłożenie kontenera na wagonie.
Te wymagania spełnia suwnica STS (ship-to-shore), czyli suwnica nabrzeżowa przeznaczona do obsługi kontenerowców i bezpośredniego przekazywania jednostek ładunkowych na transport lądowy.
Odpowiedź "wózek widłowy" jest niepoprawna, ponieważ typowe wózki widłowe nie są podstawowym urządzeniem do przeładunku kontenerów ze statku (masa i gabaryty kontenerów oraz wymagany zasięg pracy przy burcie statku wykraczają poza standardowe zastosowania wózka).
Odpowiedź "wóz podsiębierny" również nie pasuje do tej operacji: jest to sprzęt kojarzony z innymi grupami ładunków lub inną technologią przeładunku, a nie z bezpośrednim przeładunkiem kontenerów statek–wagon w terminalu kontenerowym.
Odpowiedź "suwnica pomostowa" jest błędna, bo to rozwiązanie charakterystyczne raczej dla hal i obiektów przemysłowych (transport wewnętrzny), a nie dla typowej pracy na nabrzeżu przy kontenerowcu. Na egzaminie warto zapamiętać: STS = nabrzeże i statek; sprzęt placowy = obsługa terminalu; suwnice halowe = obiekty przemysłowe.
