KWALIFIKACJA MED13 - STYCZEŃ 2016

W terapii zajęciowej kluczowa jest indywidualizacja i dobór aktywności, które są dla podopiecznego znaczące (mają osobisty sens) oraz możliwe do wykonania w aktualnych warunkach. W opisie podano, że 73-letnia mieszkanka przez całe życie mieszkała na wsi i lubiła typowe prace w gospodarstwie rolnym, a ponadto ma trudności w adaptacji do nowych warunków w domu pomocy społecznej.

Odpowiedź "drobne prace w ogrodzie." jest najbardziej adekwatna, ponieważ:

• nawiązuje do utrwalonych ról i doświadczeń (ciągłość biografii), co zmniejsza stres związany ze zmianą środowiska;
• daje poczucie sprawczości i widoczny efekt działania (np. pielęgnacja roślin), co sprzyja motywacji;
• może wspierać adaptację poprzez rutynę oraz kontakt z innymi (np. wspólne prace w ogrodzie, rozmowa).

Pozostałe propozycje są mniej trafne w tej sytuacji:

• "czytanie książek i prasy." może być wartościowe, ale nie wykorzystuje informacji o preferencjach i dotychczasowym stylu życia; bywa też aktywnością bardziej samotniczą i mniej "zakotwiczającą" w znanych czynnościach.
• "czynności krawieckie." nie wynikają z opisu zainteresowań pani Zofii; wybór aktywności niepowiązanej z jej doświadczeniem może obniżać zaangażowanie i nie wspierać adaptacji tak skutecznie jak czynności bliskie jej tożsamości.
• "wspólne oglądanie telewizji." jest aktywnością bierną; może pełnić funkcję towarzyską, ale zwykle słabiej realizuje cele terapii zajęciowej związane z aktywizacją, podtrzymywaniem samodzielności i wzmacnianiem poczucia sensu.

W praktyce terapeuta zajęciowy powinien oprzeć wybór na wywiadzie zajęciowym, obserwacji oraz stopniowaniu trudności zadań, dbając jednocześnie o bezpieczeństwo i możliwości fizyczne seniora.