W terapii zajęciowej forma grupowa jest szczególnie przydatna wtedy, gdy celem interwencji jest funkcjonowanie społeczne. Obecność innych uczestników tworzy naturalne warunki do ćwiczenia kontaktu, komunikowania potrzeb, negocjowania zasad, dzielenia się zadaniami oraz reagowania na informacje zwrotne. Dlatego stwierdzenie, że grupowa terapia zajęciowa pozwala na naukę umiejętności społecznych i współpracy, jest zgodne z praktyką kliniczną.
Twierdzenie, że terapia grupowa nie pozwala na indywidualne podejście, jest zbyt kategoryczne. W praktyce indywidualizacja w grupie polega m.in. na doborze roli w zadaniu, stopniu trudności, czasie wykonania, wsparciu werbalnym i modyfikacji materiałów. To nadal praca w grupie, ale z uwzględnieniem ograniczeń i zasobów poszczególnych osób.
Stwierdzenie, że terapia grupowa jest mniej skuteczna niż indywidualna, także jest uproszczeniem. Skuteczność zależy od celu (np. trening społeczny vs. nauka konkretnej czynności), stanu pacjentów, etapu terapii, wielkości grupy oraz kompetencji prowadzącego. W części celów (zwłaszcza społecznych) grupa może być równie skuteczna, a czasem bardziej adekwatna.
Teza, że terapia grupowa jest zawsze preferowana, jest błędna, bo wybór formy pracy powinien wynikać z oceny potrzeb i bezpieczeństwa. Niektóre cele wymagają pracy jeden na jeden (np. bardzo specyficzny trening czynności, silne deficyty uwagi, duże ryzyko zachowań trudnych). Najczęściej podejścia indywidualne i grupowe są łączone w planie terapii.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowa "zawsze", "nigdy", "mniej skuteczna w każdym przypadku" często sygnalizują nadmierne uogólnienie. W obszarze terapii dobór metody jest zwykle warunkowy i zależny od celu oraz pacjenta.
