KWALIFIKACJA TWO7 - STYCZEŃ 2019

PYTANIE NR 31.
Do grupy kotwic o zwiększonej sile trzymania zalicza się kotwice
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kotwica Danfortha jest konstrukcją zaliczaną do kotwic o zwiększonej sile trzymania, ponieważ dzięki kształtowi łap i sposobowi pracy w dnie uzyskuje duży opór przy relatywnie mniejszej masie. Kotwica Admiralicji jest typem klasycznym, a pozostałe nazwy nie odpowiadają tej grupie w typowym podziale.

Pełne wyjaśnienie:

"Kotwice o zwiększonej sile trzymania" to grupa rozwiązań konstrukcyjnych, które uzyskują wysoką efektywność zakotwiczenia dzięki geometrii elementów roboczych i łatwemu zagłębianiu się w dnie, a nie wyłącznie dzięki masie.

Odpowiedź "Danfortha" jest właściwa, bo kotwica Danfortha (z charakterystycznymi, szerokimi łapami) jest powszechnie kojarzona z wysoką siłą trzymania w odpowiednich rodzajach dna. W praktyce oznacza to, że przy poprawnym ułożeniu na dnie i właściwym doborze miejsca może "trzymać" bardzo skutecznie, co jest istotne dla bezpieczeństwa postoju na kotwicy.

Odpowiedź "Admiralicji" odnosi się do kotwicy klasycznej (historycznie bardzo rozpoznawalnej), która nie jest typowym przykładem kotwicy o zwiększonej sile trzymania w takim ujęciu. Może być myląca, bo jest znana i intuicyjnie kojarzona z "pewną" kotwicą, ale klasyfikacja HHP dotyczy innych rozwiązań konstrukcyjnych.

Odpowiedzi "Grusona" i "Byersa" mogą działać jako dystraktory przez podobieństwo do nazw własnych spotykanych w technice morskiej, jednak w standardowym rozróżnieniu typów kotwic nie są wskazywane jako właściwa odpowiedź na pytanie o kotwice o zwiększonej sile trzymania.

Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o "zwiększoną siłę trzymania" warto kojarzyć pojęcie z konstrukcjami o dużej powierzchni elementów roboczych i dobrym zagłębianiu w dnie, a nie z najbardziej "klasyczną" nazwą.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To kotwice, które dzięki konstrukcji (kształt łap, sposób zagłębiania w dnie) uzyskują dużą skuteczność "trzymania" w dnie w porównaniu do kotwic klasycznych. W praktyce pozwalają bezpieczniej stać na kotwicy przy mniejszej masie lub w trudniejszych warunkach dna.
Decyduje o tym charakterystyczna geometria elementów roboczych: szerokie łapy łatwo wchodzą w dno i wytwarzają duży opór przy próbie przesunięcia kotwicy. Dzięki temu, przy poprawnym ułożeniu i odpowiednim dnie, uzyskuje się wysoką siłę trzymania.
Najczęściej skutecznie pracuje w dnach, w których łapy mogą się zagłębić (np. piasek, muł). W dnie kamienistym lub zarośniętym jej skuteczność może spadać, bo trudniej o stabilne "wgryzienie" w podłoże. Na egzaminie ważne jest powiązanie typu kotwicy z warunkami dna.
W typowych podziałach szkoleniowych kotwica Admiralicji jest uznawana za kotwicę klasyczną, bardzo rozpoznawalną historycznie, ale nie jako model z grupy o zwiększonej sile trzymania. To częsty "haczyk" egzaminacyjny, bo znajomość nazwy nie oznacza spełniania kryterium HHP.
Kotwice o zwiększonej sile trzymania zwykle mają geometrię nastawioną na szybkie zagłębianie i dużą powierzchnię pracy w dnie, aby generować większy opór. Kotwice klasyczne częściej opierają skuteczność na prostszej konstrukcji i masie, a ich "trzymanie" bywa bardziej zależne od warunków dna.
Najczęstsze są: wybór najbardziej znanej nazwy bez sprawdzenia kryterium (np. "Admiralicji"), mylenie nazw własnych oraz kojarzenie "większej masy" z "większą siłą trzymania". Warto uczyć się cech konstrukcyjnych i zastosowań, nie tylko listy nazw.
Nie. Masa pomaga, ale "zwiększona siła trzymania" zwykle wynika z konstrukcji, która efektywnie wykorzystuje kontakt z dnem (łapy, kąt pracy, zdolność zagłębiania). Na egzaminie trzeba rozumieć, że nowoczesna geometria może dać wysoki efekt trzymania bez proporcjonalnego wzrostu masy.
Znaczenie ma podczas planowania postoju na kotwicy, oceny bezpieczeństwa w zmiennych warunkach wiatru i prądu oraz przy wyborze miejsca kotwiczenia pod kątem rodzaju dna. W praktyce poprawny dobór i znajomość ograniczeń kotwicy wpływają na ryzyko dryfu i kolizji.
Ucz się jednocześnie: typów kotwic (nazwy i cechy), zachowania kotwicy w różnych rodzajach dna oraz podstaw procedury kotwiczenia (oddawanie, wybieranie, kontrola trzymania). Dobre są krótkie fiszki "typ kotwicy → cecha → typowe zastosowanie" oraz pytania kontrolne.
To zdolność kotwicy do przeciwstawienia się siłom działającym na statek (wiatr, prąd, falowanie) bez wyrywania się z dna i bez "pełzania". W praktyce przekłada się na stabilność postoju na kotwicy i bezpieczeństwo w rejonach o ograniczonej przestrzeni manewrowej.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 64% zdających egzamin. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Kotwica Danfortha jest konstrukcją zaliczaną do kotwic o zwiększonej sile trzymania, ponieważ dzięki kształtowi łap i sposobowi pracy w dnie uzyskuje duży opór przy relatywnie mniejszej masie."

Materiały:

  • Materiały szkolne z budowy i eksploatacji urządzeń kotwicznych (skrypty uczelni/morskich szkół średnich)
  • Podręczniki z zakresu manewrowania i kotwiczenia (część o typach kotwic i ich zastosowaniach)
  • Instrukcje/oporządzenie statkowe: opis urządzenia kotwicznego i typów kotwic na danym statku

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego