W poligrafii gęstość optyczna opisuje, jak silnie zadrukowane pole pochłania światło. Dobór przyrządu zależy od tego, czy badany materiał przepuszcza światło, czy nie.
Densytometr refleksyjny jest właściwy dla materiałów nieprzezroczystych (np. papieru): źródło światła oświetla pole, a czujnik rejestruje światło odbite. Ponieważ podłoże nie jest przezroczyste, pomiar w transmisji nie miałby sensu technologicznego jako standardowa metoda kontroli druku na takich materiałach.
Odpowiedź "densytometr transmisyjny" jest błędna w tym kontekście, bo tryb transmisyjny służy do pomiarów, gdy światło przechodzi przez próbkę (np. klisze, filmy, niektóre folie). To inna geometria pomiaru i inne zastosowanie.
Odpowiedź "areometr" jest nieprawidłowa, ponieważ areometr mierzy gęstość cieczy (w sensie masy właściwej), a nie parametr optyczny nadruku. Zbieżność słowa "gęstość" może mylić, ale dotyczy innej wielkości fizycznej.
Odpowiedź "pH-metr" także jest nieprawidłowa: pH-metr służy do oceny kwasowości/zasadowości roztworów. W kontroli druku może być użyteczny przy niektórych roztworach technologicznych, ale nie służy do pomiaru gęstości optycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "materiał nieprzezroczysty", myśl o pomiarze w odbiciu (refleksyjnym). Jeśli pojawia się "film/klisza/folia przezroczysta", wtedy rozważ pomiar w transmisji.